Farby – profesjonalne mieszanie kolorów bez kompromisów

Farba lateksowa to w rzeczywistości ulepszona farba akrylowa. Zawiera więcej żywic, co sprawia, że jest bardziej elastyczna, trwała i odporna na szorowanie. Farby akrylowe są tańsze, ale mniej odporne na zmywanie, dlatego stosuje się je głównie na sufity.

Farba ceramiczna zawiera mikrosfery ceramiczne, które tworzą twardą, gładką powłokę. Jest niezwykle odporna na uderzenia, zarysowania i plamy (nawet z ketchupu czy wina), a przy tym posiada matowe wykończenie.

Tak, farby w I klasie odporności (według normy PN-EN 13300) można myć na mokro z dodatkiem delikatnych detergentów bez ryzyka wybłyszczenia koloru czy wytarcia powłoki.

Zawsze w przypadku nowych tynków, płyt g-k oraz gdy podłoże jest pylące lub bardzo chłonne. Grunt wyrównuje chłonność ściany i poprawia przyczepność farby, co zapobiega jej pękaniu i łuszczeniu.

Nie bezpośrednio. Farba olejna jest zbyt gładka. Należy ją zmatowić papierem ściernym, odpylić i nałożyć specjalny grunt odcinający (podkładowy), który umożliwi związanie nowej farby.

Najlepiej wybrać farby dedykowane do pomieszczeń wilgotnych, które zawierają środki grzybobójcze i mają podwyższoną odporność na parę wodną oraz częste zmywanie.

Standardowo zaleca się dwie warstwy. Przy bardzo intensywnych kolorach (np. czerwień, granat) lub przemalowywaniu z ciemnego na jasny, czasem konieczna jest trzecia warstwa lub warstwa podkładowa.

To zdolność farby do przepuszczania cząsteczek pary wodnej. Jest to kluczowe w sypialniach i łazienkach, aby zapobiegać gromadzeniu się wilgoci w ścianach i rozwojowi pleśni.

Wybór zależy od tynku. Na tynk akrylowy stosuje się farbę akrylową lub silikonową. Na tynk mineralny lub wapienny najlepiej położyć farbę silikatową lub silikonową (ze względu na paroprzepuszczalność).

Tak. Farby matowe rozpraszają światło, dzięki czemu drobne niedoskonałości tynku są mniej widoczne. Farby z połyskiem (satynowe) uwydatniają każdą krzywiznę ściany.

To specjalistyczna farba podkładowa stosowana na plamy z nikotyny, sadzy, zacieków wodnych lub tłuszczu. Zwykła farba nie zakryje takich zabrudzeń – plamy będą przez nią "przechodzić".

Należy malować "mokre na mokre", nie przerywać pracy w połowie ściany, używać odpowiedniej ilości farby na wałku i wybierać narzędzia zalecane przez producenta.

Większość nowoczesnych farb wodorozcieńczalnych ma niską zawartość LZO (Lotnych Związków Organicznych). Dla alergików najlepiej szukać produktów z certyfikatem PTA (Polskie Towarzystwo Alergologiczne).

Do gładkich ścian (gładzie, płyty g-k) wybieramy wałek z krótkim włosiem (8-10 mm). Do chropowatych tynków lepszy będzie wałek z dłuższym włosiem (13-18 mm), który dotrze w zagłębienia.

Tylko jeśli producent tak zaleca (zazwyczaj max. 5-10% przy pierwszej warstwie). Nadmierne rozcieńczenie niszczy strukturę chemiczną farby, obniża jej krycie i odporność.

Zazwyczaj od 2 do 4 godzin. Pełne właściwości mechaniczne (np. pełną odporność na szorowanie) farba uzyskuje jednak dopiero po około 28 dniach.

To produkty łączące cechy farby i tynku. Zawierają wypełniacze (np. piasek kwarcowy), które pozwalają tworzyć na ścianie wzory i tekstury za pomocą specjalnych wałków lub pac.

Dzieje się tak, gdy taśma zostanie zdjęta zbyt późno (gdy farba już całkowicie wyschnie). Taśmę należy odklejać "na mokro", zaraz po pomalowaniu, lub używać specjalistycznych taśm do delikatnych powierzchni.

To informacja, ile metrów kwadratowych pomalujemy jednym litrem. Warto brać pod uwagę niższą wartość z podanego zakresu, ponieważ chłonność ściany i technika malowania zawsze wpływają na większe zużycie.

Przelej ją do mniejszego, szczelnego słoika, aby ograniczyć ilość powietrza wewnątrz. Przechowuj w chłodnym miejscu, ale nigdy nie dopuść do zamrożenia farby – po przemrożeniu traci ona swoje właściwości i nadaje się do utylizacji.